Çok garip ama ikisinide ilk gördüğüm an hala aklımda, ilkokul 3′ten orta sona kadar 6 yıl hep 3 kişi yan yana oturduk. Başlarda çok konuştuğumuz için, sonlara doğru ortaokulda ise 3 kişi sığamıyorsunuz sıraya diye yerimizi değiştirmeye çalışan hocalarımız oldu, küçük sürgünlerin dışında hep aynı sırayı paylaştık. Anadolu lisesi sınavları için hazırlanırken aynı dersaneye, aynı özel derslere gittik, o dersaneli senelerde ailemizden çok birbirimizi gördük. Sonra lise başladı okullar ayrıldı ama bizim için iyi oldu akşam telefonda birlikte yaşadığımız şeylerin üstünden geçmiyorduk artık, herkes yeni hayatını anlattığından okul dışında daha da çok görüşür olduk. 2000′li yıllar başladı aramıza Eren katıldı. Lisede okul çıkışlarımız, tüm haftasonlarımız birlikte geçti. Sonrasıda aynen devam çok güldük, çok ağladık, tonla anımız birikti çoğunu biz bile unuttuk. Açıkcası nasıl geçtiğini tamda anlayamadan yılları birlikte devirdik dile kolay tam 20 sene oldu bu kardeşliğin temelleri atılalı.

Yaşamayan, sahip olmayanın anlaması çok zor olan bir bağ aramızdaki, herhalde o yüzden dün bu videoyu izlediğimde içimde bir şey acıdı en beğendiğim yerini kesip youtube’a yükledim, bir başka özledim canım kardeşlerimi, büyük mutlulukları, büyük acıları paylaşmayı geçtim, akşamüstü boş boş Uğur’ların balkonda oturmayı, incir çekirdeğini doldurmayacak konuların saatlerce muhabbetini yapmayı özledim.

-Dediki sonra, gitme dersen gitmem dedi, kal de kalıyım dedi tek istediği buydu Fırat eğer gitme desem.

-Sen ne dedin peki? Ona ne dedin Uğur sen ne dedin?

-Yapamam dedim.Gitme kal diyemedim nası diyim, ben benim işte, herşey böyle, yani, niye böyle Fırat niye böyle be!

diyo sesleniyorlar birbirlerine ve bir replikte benim hayalimde ekleniyor ‘-ulan Hazarda burada olsaydı be…’

not: Buraya bu 4′lünün ‘Ari Gold’u olmazsa olmazı Osman Ülker’le ilgili birşeyler ekleyecektim ama Osman Başkan başlı başına bir yazı olur buraya sığmaz.

Benim için Lefter demek, 2003 yılında kaybettiğim hayatımda çok önemli rolü olan, dayıma, bana, kardeşime Fenerbahçe sevgisini aşılayan rahmetli Dedem Lütfü Hasçelik demekti. Birlikle izlediğimiz her maçtan sonra eskilerden konu açılınca ‘Lefter çok başkaydı’ diye başlayan cümlelerindeki gözünde oluşan ışıltıydı Lefter demek. Kazandığımız maçlardan, şampiyonluklardan sonra bile Dedemin o günleri anlatmasını açıkcası garip bulurdum neymiş bu Lefter sanki  ya derdim. Şimdi çok daha iyi anlıyorum, çünkü Dedemin Lefter derken gözlerindeki ışıltının aynısını, Lefter’in Fenerbahçe formasına bakarken ‘kurban olurum, şunun güzelliğine bak‘ demesinde gördüm. O ışıltı Fenerbahçe’yi Sarı-Lacivert renkleri en saf haliyle kalbinde bir ömür taşımakta gizliydi.

Rahmetli Dedem Fenerbahçe’yi bir ömür kalbinde taşıdı, doktoru maç izlemeyi yasakladığında elinde dil altı hapıyla yine Çubuklu’nun peşinden gitti tıpkı gençliğinde gittiği deplasmanlar gibi, ve 2003′te kalbine yenik düşerek aramızdan ayrıldı, arkasında kendine hayran evlatlar, torunlar bırakarak.

Ve dün Lefter’de gitti. Benim de içimden büyük bir Fenerbahçe parçası koptu. Yarın Ordinaryus’u uğurlarken Dedemin gözündeki o ışıltıyada tekrar veda etmiş olucam, gözüm yaşlı bir şekilde. Zaten yarın kimse sadece Lefter’e veda etmiş olmayacak galiba, hepimiz Sarı-Lacivert’e bizi bağlayan köklerimizden bir parçayla vedalaşıcaz. Son söz olarak Lefter’in Çubuklu’yu görünce gözündeki ışıltıyı, hepimizin çocuklarında, torunlarında gördüğü günleri yaşamamız dileğiyle hepimizin başı sağolsun.

Hazar Çelik